Tot zover is het redelijk overzichtelijk. Waar het ingewikkelder wordt, is bij de vraag wat zo'n keuze in de praktijk betekent.

De meest logische route is samenwerken met een Pinnacle Partner zoals Uniserver, die direct bij VMware Cloud Foundation kan. Je blijft binnen het ecosysteem dat je kent, en de continuïteit richting je klanten kun je relatief eenvoudig borgen.

Wat dit aantrekkelijk maakt, is dat je je kunt blijven richten op wat een MSP nu eenmaal het beste doet: klanten helpen, je propositie aanscherpen, groeien. De zorg voor het onderliggende platform (licenties, lifecycle, capaciteit) leg je neer bij de partner. Dat vraagt wel om een bewuste keuze. Niet elke Pinnacle Partner werkt op dezelfde manier, en je wilt iemand die past bij hoe jij je klanten bedient. Zowel technisch als commercieel.

De tweede route is werken met licenties op naam van de klant en dedicated infrastructuur in eigendom van de klant. Je houdt de regie strakker in eigen hand. Maar het karakter van wat je levert verandert wel.

Wat eerst een gestandaardiseerd platform was, wordt een verzameling losse omgevingen. Elke klant zijn eigen licentiecontract, eigen lifecycle, eigen beheerlast. Schaalvoordelen die in een multi-tenant model vanzelfsprekend zijn, zoals gedeelde capaciteit en gestandaardiseerd beheer, zijn in dit model lastiger te realiseren. Per klant moet je capaciteit voorzien, contracten beheren, onderhoud inplannen.

Dit hoeft niet automatisch duurder uit te vallen. Zeker bij een IaaS-aanpak blijft veel mogelijk. Wel verandert de manier waarop je je organisatie inricht, op een niveau dat verder gaat dan een licentiewijziging.

Route drie is kiezen voor een andere hypervisor. Op de lange termijn kan dit meer autonomie bieden. Op de korte termijn vraagt het om een fors traject.

Migraties zijn complex. Je moet je klanten meekrijgen, processen aanpassen en investeren in kennis binnen de organisatie. Ook wanneer er al ervaring aanwezig is, vraagt een nieuw platform om andere expertise, nieuwe beheerprocessen en vertrouwen bij zowel medewerkers als klanten. In de overgangsfase krijg je bovendien vaak te maken met dubbele kosten.

De grootste impact zit zelden alleen in de techniek. Een traject van deze omvang trekt langdurig aandacht en capaciteit weg uit de rest van de organisatie. Tijd die anders naar klanten, dienstverlening en groei zou gaan. Het is een investering die zich mogelijk op termijn terugverdient, maar die in de tussentijd drukt op precies die activiteiten waarmee je als MSP het verschil maakt.

Daar komt bij dat overstappen naar een andere hypervisor risico’s met zich meebrengt. Ook wanneer een nieuwe omgeving zorgvuldig is getest in een Proof of Concept, kunnen zich in een productieomgeving op schaal andere problemen voordoen dan vooraf was voorzien. Denk aan uitzonderingen in klantomgevingen, operationele complexiteit of prestaties en beheerprocessen die pas zichtbaar worden wanneer het platform breed wordt ingezet.

De meeste MSP's weten heel goed waar ze staan. Welke klanten op VMware draaien, hoeveel omzet daarmee gemoeid is, wanneer welk contract afloopt. Dat inzicht is meestal aanwezig.

Waar het schuurt, is de timing. Een verandering van deze omvang bespreek je liefst niet halverwege een lopend contract, maar op het natuurlijke moment dat een contract verlengd wordt. Probleem: het VMware-landschap dwingt veel partijen om eerder te bewegen dan hun contractcycli toelaten. Dat is voor veel MSP's de eigenlijke worsteling. Niet de keuze zelf, maar het moment waarop je hem moet maken.

Elke route kan werken. Maar niet elke route past bij elke organisatie. Het is geen kwestie van welke optie objectief de beste is, maar van welke consequenties je kunt dragen, en wanneer.

Daar begint het echte gesprek.

De keuze voor een route begint niet bij technologie, maar bij inzicht in je eigen positie. We helpen je graag om die afweging concreet te maken.